در خطبه 189 ایمان به دو نوع تقسیم شده است :«يك نوع از ايمان، ايمانى است مستقرّ كه در عمق دلها ثابت و برقرار مى‏باشد، و نوع ديگر ايمانى است كه به صورت عاريه تا موقع معيّنى ميان دلها و سينه‏ها در نوسان است »[1]  

بدیهی است هنگامی که ایمان به صورت مستدل و برهانی و با تفکر و اندیشه در عمق جان مستقر گردید، لاجرم در زوایای زندگی در اعتقادات و باورها، ،در اخلاق وصفات و در رفتار و کردار، خود را نشان می دهد و سبک زندگی مؤمنانه را شکل می دهد.

 

آن حضرت در مواردی به تبیین  سبک زندگی مؤمنانه و پرهیزکارانه اشاره  فرموده اند ؛ اما در خطبه ای ویژه ، صفات و ویژگی های پرهیزکارانی که ایمان در عمق جانشان مستقر است را بیان فرموده اند که در این جا به برخی از این ویژگی ها اشاره می کنیم .

پرهيزكاران در دنيا داراى اين صفات برجسته‏اند:

گفتارشان راست، پوشش آنان ميانه روى، و راه رفتنشان تواضع و فروتنى است.

چشمان خويش را از آن چه خداوند بر آنها تحريم نموده، پوشيده‏اند و گوش‏هاى خود را وقف شنيدن علم و دانش سودمند ساخته‏اند. در بلا و آسايش حالشان يكسان است (و تحولات آنها را دگرگون نمى‏سازد) و اگر نبود اجل و سر آمد معينى كه خداوند براى آن‏ها مقرر داشت.

روحهاى آنان حتى يك چشم برهم زدن از شوق پاداش و از ترس كيفر در جسمشان قرار نمى‏گرفت، خالق و آفريدگار در روح و جانشان بزرك جلوه كرده (بهمين جهت) غير خداوند در نظرشان كوچك است. آنها به كسى مى‏مانند كه بهشت را با چشم ديده و در آن متنعم است و همچون كسى هستند كه آتش دوزخ را مشاهده كرده، و در آن معذب است، قلب‏هاشان پر از اندوه و (انسان‏ها) از شرشان در امان، بدن‏هاشان لاغر، و نيازمندى‏هايشان اندك،[2] ...   خ  192         

 

                        

 


[1] ترجمه ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(ابن ‏ميثم)، ج 4    ، صفحه‏ ى 336

 

[2] ترجمه‏ گوياوشرح ‏فشرده ‏اى‏ برنهج‏ البلاغه، ج 2    ، صفحه‏ ى 326